خیلی وقت از آخرین پستی که درباره پایتون گذاشتم میگذره. راستش این مدت هم درگیر یادگیری پایتون ، تمرین روی کدها و هم سرم تو شلوغیها و روزمرگیهای زندگی حسابی گرم بود.
توی پست قبل، کمی از خودِ پایتون براتون نوشتم؛ مختصری از تاریخچهاش گفتم و بهطور کلی با این زبان شیرین آشنا شدیم. (اگر نخوندید پیشنهاد میکنم حتماً یه سر بهش بزنید). حالا میخوایم یک قدم جلوتر بریم و با هم ببینیم روند یادگیری پایتون چطوریه و اصلاً از کجا باید شروع کنیم؟
برنامهنویسی، ترکیبی از یادگیری زبان و آشپزی!
یادگیری پایتون هم تا حدودی شبیه به یادگیری سایر زبانهای انسانیه. در وهله اول، بیاید یه شبیهسازی جذاب بکنیم. وقتی میخوایم یه زبان جدید (مثل انگلیسی) یاد بگیریم، اول سراغ کلمات میریم، بعد قواعد (گرامر) رو یاد میگیریم و در نهایت با ترکیب اینها، جملات رو میسازیم و شروع به مکالمه میکنیم.
توی زبانهای برنامهنویسی مثل پایتون هم دقیقاً همینطوره! اول باید کلمات (دادهها) رو بشناسیم و بعد قواعد دستورات (Syntax) رو یاد بگیریم. با ترکیب این دوتا، میتونیم یه برنامه خوشگل و خوشمزه برای کامپیوتر «بپزیم» و به خوردش بدیم تا دستورات ما رو اجرا کنه!
در واقع، مواد اولیه آشپزیِ ما، همون کدهایی هستن که خطبهخط مینویسیم.
محیط توسعه یا IDE چیست؟ (آشپزخانه برنامهنویسها)
خب حالا که فهمیدیم یه زبان برنامهنویسی چطور کار میکنه، وقتشه بریم سراغ ابزار مورد نیاز. تخته آشپزی، ظروف و البته اجاقگاز برای آمادهسازی برنامه ما، توی آشپزخونهای قرار دارن که بهش میگن IDE (محیط توسعه یکپارچه).
IDEها در واقع برنامههایی هستن که مخصوص کدنویسی توسعه داده شدن. همونطوری که برای تدوین ویدیو از نرمافزار پریمیر (Premiere) و برای میکس صدا از ادوبی آدیشن (Audition) استفاده میکنیم، برای نوشتن کدهای پایتون هم بهتره از IDEهایی مثل VS Code (ویژوال استودیو کد) یا PyCharm (پایچارم) استفاده کنیم.
چرا میگم بهتره؟ چون شما میتونید کدهاتون رو توی یه Notepad ساده هم بنویسید؛ اما قابلیتهایی که IDEها دارن خیلی بیشتره، خطاهای شما رو نشون میدن و دستتون رو برای کدنویسی حرفهای بازتر میذارن.
نصب ابزار:
برای شروع، لطفاً برنامه سبک و قدرتمند VS Code رو روی سیستمتون نصب کنید. میتونید این برنامه رو از سایتهای ایرانی مثل سافت ۹۸ یا مستقیماً از سایت رسمی خود مایکروسافت دانلود کنید.
دست به کد میشویم؛ آشنایی با دادهها در پایتون
الان که با تشکیلدهندهها آشنا شدیم و ابزار لازم رو هم روی سیستممون نصب کردیم، وقتشه بزنیم به دلِ پایتون و کمکم دستامونو به کدنویسی آلوده کنیم! وقت، وقتِ کار کشیدن از ویندوزه! 😉
همونطوری که توی پست قبل هم اشاره کردم، پایتون یه زبان برنامهنویسی سطح بالاست؛ یعنی به زبان انسان خیلی نزدیکه و نوشتنش هم تقریباً مثل انگلیسی حرف زدنه.
توی این پست به معرفی قسمت اول، یعنی همون «کلمات» میپردازیم. به کلماتی که در روند یادگیری زبان برنامهنویسی یاد میگیریم، انواع داده (Data Types) میگن.
دادهها توی پایتون بهطور کلی به چند دسته اصلی تقسیم میشن:
- ۱. اعداد صحیح (Integer): به اعداد بدون اعشار (مثل ۱، ۱۰، ۵۰-) توی پایتون اینتیجر میگن و با
intنشونش میدن. - ۲. اعداد اعشاری (Float): به اعدادی که دارای ممیز هستن (مثل ۳.۱۴) فلوت میگن و با
floatنشون داده میشن. - ۳. حروف و متنها (String): بخش دوم دادهها حروف هستن که تو پایتون به عنوان رشته یا استرینگ شناخته میشن و با
strنمایش داده میشن (مثل اسامی یا کلمات). - ۴. دادههای مختلط (Complex): این دادهها ترکیبی از اعداد حقیقی و موهومی هستن که بهشون کامپلکس (Complex) میگن و برای محاسبات پیچیدهتر ریاضی کاربرد دارن.
حرف آخر و نوبت شما
توی این پست، با ابزارهای لازم (IDE)، مفهوم دادهها و موارد ابتدایی پایتون آشنا شدیم. در پستهای بعدی، دونهدونه این دادهها رو با مثال و کد توضیح میدیم و پیش میریم تا به امید خدا در کنار هم، به این زبان مسلط بشیم.
حالا نوبت شماست!
از تجربیات خودتون توی مسیر یادگیری برنامهنویسی برام توی کامنتها بنویسید. وقتی برای اولین بار شروع به یادگیری کدنویسی کردید چه حسی داشتید؟ چی شد که اصلاً تصمیم گرفتید برنامهنویس بشید؟ منتظر خوندن نظراتتون هستم!
من «علی» هستم، ۲۵ ساله. اینجا کافه علی است و من پشت پیشخوانِ این کافهی دیجیتال نشستهام. روزها درگیرِ یادگیری و کشف چیزهای تازهام و شبها در دنیای تاریک و پرتعلیقِ کتابها و فیلمهای جنایی غرق میشوم. به قدرت کلمات ایمان دارم و مینویسم تا بمانم. اگر اهل معما، داستان، موسیقیِ خوب و یک گپوگفتِ طولانی هستی، یک صندلی خالی همیشه اینجا برایت هست.